با ستارخان


  
نعمت آزرم

تهران- 13 امرداد ماه 1358
به یادبـود هـفتـاد و چهــار سالگی انقلاب مشروطیت

به یادمان آیین ملی سدۀ انقلاب مشروطیت ایران - کلن- 1385 خورشیدی

ستارخان به خواب من آمد هراسناک و برآشفته
دست چپش حمایل گردن
و تکیه بر عصا
بر بازویش نشانۀ زخم عمیق تیر
،استاده در سه راهی پل رومی، نگاه دوخته سوی جنوب
،انبوه سبلتان سپیدش در باد
.افشان خشم پیر


:گفتم
«!درود به سردار»
:فریاد برکشیدم
«!سردار، زنده باد»
نزدیکتر شدم
دیدم که زخم بازوی سردار، تازه است، شگفت آمدم
در او سراغ زخم کهن داشتم به پای
:پرسان ز حال و حادثۀ تازه بانگ برآوردم
« !بازوی انقلاب، سلامت باد
سردار را چه حادثه پیش آمده ست دیگر بار؟


!گلزخم تازه در تو مبیناد چشم من
دست کدام توطئه اینگونه ات، گزند رسانده ست؟»


ستارخان
یک لحظه از جنوب نظر برگرفت
:در من نگاه کرد و به لبخند آشنایی گفت
« مندیش ازین، که زخم توطئه از زخم من هزار بار گزنده تر است»
:گفتم
«کدام توطئه؟»
- :پرسید
« تو از کدام سمت، می آیی؟»
- ....از قلب شهر، آمده ام »
.گفتم
:پرسید باز
«تازه خبر چیست؟»
:گفتم
« هزارگونه، نه اما چنان که زخم بازوی سردار، برترین خبرها
این زخم تازه خود، خبر از زخمهای حادثه های هنوز در راهست
این زخم تازه چیست؟ بگو سردار»


:ستار گفت
« این پیش زخم حملۀ قزاقهای تازه مسلمان شیخ فضل الله است
وز چشمه های اول بازی ست
!با من خبر رسیده که این شیخ، قصد جان مرا کرده است به هر تقدیر
....و قصد هر چه مجاهد که با منست و فدایی
....باری بهانه نیز همان گونه باز، خلع سلاح است و ...»
- !گفتمش: « سردار
هرگز غمت مباد! خبر نادرست بوده و این حاج شیخ فضل الله
با حکم دادگاه مردمی انقلاب، بر سر دار آرمیده است دگر
!و چشم زخم، نیارد زدن»


:ستار گفت
« !....نه! اینگونه نیست، او زنده ست »


:گفتم
« هزارجان به فدای تو لیک گمان می برم حواس تو پرت است
سردارجان
هفتاد سال بیش از آن روز روزگار، گذشته ست »
با زهرخند خروشید
« فرزند جان
این اشتباه را نه تو تنها که نیز هزاران هزار همچو تو هم کرده اند
!او زنده است
و اکنون مجال نیست ازین بیشتر در این زمینه سخن گفتنم که دل نگرانم
آشفته ام که باز خبر می رسد
قزاقهای تازه مسلمان شیخ فضل الله
هر صبح و شام موعظه ها می شوند
تا باز هم به نام نامی اسلام، هر مجاهد رزمنده و فدایی این خلق را
.هلاک کنند
تا ماجرای پارک اتابک دوباره زنده شود
و امروز، سخت دل نگران ایستاده چشم به راهم
تا پیک دیر کرده فراز آیدم ز شهر و بدانم چه رفته است به یاران
آیا تو آگهی که چه تدبیر کرده اند رفیقان؟
»وینان چه می کنند؟


گفتم
« کیان؟ که؟»
- :گفت
« کوچک و حیدر»
:گفتم
« ...چنان که باید و شاید »
:ستار گفت
«!چنین بادا»


ناگاه بغض دیر ماندۀ بمبی ترکید
و چتر ارغوانی دودی شکفت روی سر ما
دیدم که زخم کهنۀ پایش دهان گشود، دهان می گشود
دیدم که خون تازه از اندامش می ریخت
از زیر پیرهن
وز برگ، برگ سبز درختان پارک اتابک
*وز چشم های من




_________________________________________________
* این شعر نخستین بار در شمارۀ 15 امرداد 1358 روزنامۀ آیندگان (یک روز پیش از توقیف آن روزنامه و یکهفته پیش از حمله به ستاد چریکهای فدایی خلق و مجاهدین خلق ایران و اشغال آنها ) چاپ و منتشر شده است. بر گرفته از مجموعه شعر گلخشم، چاپ نخست تهران، اسفند 1358، انتشارات تیرنگ





چاپ این صفحه       بازگشت :     به بالای صفحه     به صفحه قبل